Als flightsim piloot ben je heel erg geneigd om te focussen op je instrumenten. Vooral tijdens bochten keek ik steeds op m'n altimeter om te controleren dat we op hoogte bleven. Echter de bedoeling van visueel vliegen zoals wij dat nu doen, is dat je de stand van de horizon gebruikt om te bepalen of je klimt of daalt, en de instrumenten alleen gebruikt om dat te controleren. De instrumenten van een warrior zijn ook niet zo nauwkeurig als die van een pmdg 737, en lopen achter op wat het toestel daadwerkelijk doet. Oftewel naar buiten kijken! Dat was in het begin even wennen, maar nu gaat het steeds beter.
De vlucht op zaterdag was heel erg leuk. Steepturns. Bochten van 45 graden of meer, en die voel je echt wel. Je moet dan behoorlijk backpressure geven om je altitude te kunnen houden maar het ging allemaal prima. Daarnaast hebben we emergency descends geoefend (zo hard mogelijk naar beneden), en zijn we een klein beetje begonnen met het oefenen van approaches. Elke vlucht gaat steeds beter en ik voel mijn zelfvertrouwen op de Warrior steeds meer groeien.
Vandaag zouden we stalls hebben gedaan maar de vlucht ging niet door. Het waaide te hard. Voor de kenners de metar van 1700LT: KGYR 232347Z 04030KT 10SM BKN080 BKN140 33/ A2980 DUST STORM. 30 Knopen wind en dust storms zijn geen omstandigheden om een lesvlucht in te doen. Luke Airforce base, een veld vlak bij ons raporteerde zelfs gusting 45 knopen. We staan nu gescheduled voor morgen. Door alle vertragingen lopen we nu ongeveer een week achter op de koplopers van mijn klas. De eerste zijn dit weekend solo gegaan. Om die achterstand in te halen word het hoog tijd dat we regelmatiger gaan vliegen. Tot nu toe wil het weer nog niet echt meewerken. Mijn solo zal ongeveer over 2 weken zijn.
Cheers
Michael

No comments:
Post a Comment