Alleen het eten dat zal denk ik nooit wennen. We zijn veelvuldig gewaarschuwd maar je moet het op je bord zien om het te geloven. Wat ze ons hier voorschotelen ongelofelijk. Het eten, want in sommige gevallen nauwelijks nog eten mag worden genoemd, is echt vreselijk. Pasta, rijst, aardappels, wat ze ook proberen het is allemaal even slecht. Je zou er bijna blij van worden dat er ook elke dag patat op het menu staat, dat lukt ze dan meestal nog net. Kebab die van je stokje afdruipt, en kip die niet gaar is maar tegelijkertijd zo zwaar verbrand dat de kooldampen van je bord opstijgen. De paar keren dat ik lekker gegeten heb waren allemaal in restaurants buiten de airport. De pizza en de curry boer weten langfordhall ondertussen ook al goed te vinden. Als iemand het nummer van Jamie Oliver of Gordon Ramsey ergens heeft liggen hoor ik het graag.
De supplies uit Nederland zijn aangekomen, thanks mam. Er zijn altijd dingen die achteraf toch wel handig waren om mee te nemen, of simpelweg niet mee konden omdat de koffer dan te zwaar zou worden. Good things come in small packages, want de oordopjes die ik gevraagd zijn ook meegekomen.Werkt perfect. Twee schuimrubber achtige ovaaltjes die je fijn rolt en dan in de gehoorgang inbrengt. Daar zetten ze uit en je hoort een stuk minder. Het helpt wel wat, maar als het even kan ruil ik toch naar een kamer. Dan ook gelijk een die niet aan de straat kant zit. Ik heb ook een tweede dekbed geregeld dat nu fungeert als matras verzacher, dus op slaap gebied is absoluut vooruit geboekt.
Oxford Airport is naast de plek waar de school staat natuurlijk ook een volledige functionele luchthaven. En die hebben dus ook een maintenance afdeling. Van de week zijn we tijdens een piston engines les dan ook even de hangars in gedoken om daar een kijkje te nemen. Er staan ook regelmatig prive jets van bedrijven en the rich and famous. Helaas niet toen wij er waren.
De school heeft ook twee full motion B737-400 simulators. Full motion, want ze staan op hydraulische assen die ervoor zorgen dat je de bewegingen van de sim ook echt voelt. Vorige week zijn we al even gaan kijken, maar een instructor heeft geregeld dat we volgende week ook even mogen vliegen! Super natuurlijk. Helemaal omdat wij EPST'ers niet op deze sims zullen trainen. Wij doen onze MCC training bij EPST in Nederland op een fixed base B737 NG
In mijn vorige blog was ik lyrisch over mijn flightbag trolley. Helaas is die nu kapot. De elastiekband die de flightbag op z'n plek moet houden is geknapt. Geen idee hoe dat zo snel kan maar goed, ik uiteraard gelijk terug naar die winkel, maar er zit geen garantie op de bandjes en ze hebben ook geen reserve in voorraad. Fijn is dat. Gewoon weer sjouwen dus. Straks uit Nederland maar wat bandjes mee nemen.
Heerlijk dat ik "straks" kan zeggen want ik kan echt niet wachten om 22 december naar huis te vliegen. Naast fatsoenlijk eten staan er een aantal leuke dingen geplanned, en ik tel nu echte de dagen af. 2 januari moeten we weer terug zijn, en 4 januari hebben we de eerste test. Een progress test om te kijken hoe je ervoor staat. Niet erg handig getimed, dat betekend dus dat de boeken mee moeten naar Nederland. Daar gaat m'n baggage allowance.
Wat de studie betreft gaat het allemaal prima. De stof is niet moeilijk, het is alleen heel erg veel. Voor het ene vak moet je wat meer doen dan voor het andere. Maar als je er genoeg tijd in steekt komt het allemaal wel goed, en dat is een geruststellende gedachte. Deze week kon ik nog een beetje rustig aan doen, maar voor volgende week moet er echt een tandje bijgezet worden om alles goed bij te houden.
Regelmatig dwalen mijn gedachten tijdens de les nog wel is af. Dan bedenk ik me wat ik aan het doen ben. Les in theory of flight, flightbag met mijn naam erop, uniform met epauletten. Ik ben nu echt bezig piloot te worden. Het voelt fantastisch!
Het is bijna etenstijd. Ik ben benieuwd wat ze vandaag weer hebben gefabriceerd. Als het niks is dan wordt het gewoon weer curry vanavond.
Cheers!

No comments:
Post a Comment