Ambassade

Twee weken geleden moesten we voor een interview verschijnen bij de Amerikaanse ambassade in Londen. Voordat we in de VS mogen vliegen hebben we een visum nodig. Nu zijn ze natuurlijk al heel erg security bewust, maar als je ook nog is in de VS wilt gaan vliegen ben je helemaal iemand om goed in de gaten te houden. Voor het bezoek hebben we dan ook formulier na formulier moeten invullen. Waar heb je gewerkt? Van welke verenigingen ben je lid geweest? Welke landen ben je de afgelopen 10 jaar ingeweest? En ja hoor, hij staat er echt in "Ben je lid van een terroristische organisatie?" Die verschillende overheidsorganen werken ook niet samen, waardoor je telkens dezelfde informatie invult. De ambtenaren die al die documenten verwerken moeten natuurlijk ook betaald worden, dus na de de hele papierwinkel inclusief het laten nemen van vingerafdrukken ben je $300 lichter.

Maar goed, uiteindelijk heb je dan wel die felbegeerde sticker in je paspoort zitten. We mogen allemaal gaan vliegen. Alleen de vingerafdrukken moeten nog genomen worden. Dat gebeurd op 7 juni, de laaste dag van de examens.

Voor de ambassade heb ik een geweldig weekend gehad. Mijn vriendin was in Londen, samen met haar ouders, die er voor het eerst waren. We hebben het heel erg leuk gehad. Ik vind dat Londen iets magisch heeft. Het maakt me niet uit hoe vaak ik er kom, het blijft leuk.

Op zondag avond vlogen zij terug, en de ambassade was op maandag. Ik dacht, ik ben toch alleen dus ik neem het goedkoopste hotel in de buurt van de ambassade. Nou dat heb ik geweten ook. Voordat ik wat boek kijk ik altijd op sites zoals Tripadvisor om te zien hoe andere gasten het hotel beoordelen. Raport cijfers van 1 en 2, en reviews koppend met "stay away from this hotel!" zouden me toch op andere gedachten moeten hebben gebracht. Maar met de paar milde reviews, en met het economische gewin in het vooruitzicht, het was een stuk goedkoper en dichter bij de ambassade dan de alternatieven, heb ik het toch geboekt. "Het is maar voor een nachtje, hoe slecht kan het zijn"

Ow my god. Het hotel was vlak bij London Victoria station in de buurt, en het duurde even voordat ik het gevonden had. Het stond in een straat die voornamelijk uit woningen bestond, allemaal omgebouwd naar hotels of bed & breakfasts. Allemaal precies naast elkaar. Ik bel aan, en ik krijg geen gehoor. Niks aan de hand misschien hebben ze het niet gehoord. Nog een keer bellen, en nog een keer, en nog een keer. Geen reactie. Op dat moment gaan die reviews en rapport cijfers weer door je hoofd. Waarom oh waarom heb ik het toch geboekt. Ik ben nog niet eens binnen en het begint al. Gelukkig had ik het telefoonnummer opgeschreven, dus ik bel ze op en leg uit dat ik voor de deur sta. Tot mijn verbazing word ik naar een ander hotel gestuurd, dezelfde straat, een paar huizen verder dan het gene dat ik geboekt had. De wenkbrauw ging iets omhoog. Daar kon ik bij een louche figuur inchecken en kreeg ik de sleutels. Een van de buitendeur, en een van de kamerdeur. Wat van buiten 5 verschillende hotels lijkt is dus eigenlijk een grote criminele bende. Ik moest ook vooruit betalen. De wenkbrauw ging nog iets hoger. Heel vreemd maar om 2230 nog een ander hotel gaan zoeken is ook geen optie. Dus ik heb betaald en ga ,dit keer gewapend met sleutels, terug naar de deur waar het bord van mijn hotel boven hing. De eerste indruk was extreem truttige en ouderwetse vloerbeddeking. Toen kwam ik bij mijn kamer:



Ik heb minstens een minuut compleet perplex in die deuropening gestaan Een omgebouwde bezemkast! Niet groter dan 185x 185. De deur kon niet eens volledig open. Ik kon letterlijk m'n kont niet keren. Ik had een kleine trolley bij me, die kon niet eens plat op de grond staan, zo weinig ruimte was er, en dat voor iemand van net 1.70m. Ik voelde me net zo een illegaal die in een of ander hokje probeer onderteduiken zoals je dat wel is op het nieuws ziet. Gelukkig heb ik geen claustrofobie. En het werd nog erger. Zoals ik al zei, zat het cellencomplex vlak naast London Victoria. Maar eigenlijk is boven op London Victoria beter gekozen. Ik kon de stationsomroep woord voor woord meeluisteren, en elke trein hoorde je voorbij komen alsof je naast het spoor lag. En dat zijn er nogal wat vanuit Victoria. Dat gaat de hele nacht door. Vanzelfsprekend heb ik dan ook geen oog dicht gedaan.
Toen ik de volgende ochtend naar buiten liep kwam ik op de trap een jong stelletje tegen. Arme stakkers.

Als eigenaar van deze blog is het natuurlijk mijn taak, om u, als lezer van zulk ontheil te onthouden. Daarom hier de naam en het adres van het hotel wat u dient te mijden als de pest.

Hotel Annexe/ Holly house hotel
Hugh street 20/40 en waarschijnlijk de hele straat
Victoria, London.

Ik zal niet snel iets positiefs zeggen over onze accomodatie hier, maar ik moet bekennen dat ik die avond toch wel blij was om weer in m'n kamer in Langford hall te zijn.